İzmir 7. İdare Mahkemesi, Karaburun Yarımadası’nda 6 bine yakın zeytin ağacının katledildiği GES projesine ilişkin imar planları ve yapı ruhsatının yürütmesini durdurdu. Mahkeme, zeytinliklerin enerji üretim alanına dönüştürülmesini hukuka ve kamu yararına aykırı buldu.
İzmir 7. İdare Mahkemesi, İzmir’in Karaburun ilçesi Yayla köyündeki, üzerinde 6 bine yakın zeytin ağacı olan tarlada Lodos Karaburun Elektrik Üretim A.Ş. isimli firma tarafından yapılmak istenen Güneş Enerji Santralı (GES) için Çevre, Şehircilik ve İklim Değişikliği Bakanlığınca düzenlenen imar planlarının ve Karaburun Belediyesince verilen yapı ruhsatının yürütmelerini durdurdu.
Mahkemeden Yürütmeyi Durdurma Kararı
Karaburun Yaylaköy’de 2007 yılında Maliye Hazinesinden zeytin ağaçlandırması amacıyla kiraladığı kıraç araziyi zeytinlik haline getiren Mustafa Şenbahar isimli köylü ve proje sahasında köyün meraları olan Küçükbahçe Mahallesi Muhtarlığı adına açılan davada İzmir 7. İdare Mahkemesi, vermiş olduğu 24 Eylül 2026 tarihli kararda, hem imar planlarının hem de bu planlara dayanılarak verilen yapı ruhsatının yürütmesini durdurdu.
Kararda, tarımsal niteliği korunacak özel ürün arazilerinin ve Yaylaköy’ün doğusunda bulunan zeytinlik ve zeytin yetiştirmeye uygun özel ürün arazilerinin tamamının “Özel Çevre Koruma Bölgesi” olduğu dikkate alınarak şehircilik ve koruma ilkelerine, planlama esaslarına ve kamu yararına uygun olmadığı sonucuna varıldığı belirtildi.
Yaklaşık 6 bin Zeytin Ağacı Katledildi
Altıparmak Hukuk Bürosu adına Avukat Cem Altıparmak tarafından yapılan açıklamada, önceki yıllarda da aynı projenin ÇED Olumlu kararının iptal edildiği, ÇED davası devam ederken ağaçlandırma sahasındaki zeytin ağaçlarının GES firması tarafından yasa dışı bir şekilde kesildiği aktarıldı. Bu yasa dışı kesimle ilgili olarak, firma yetkilileri aleyhinde, Karaburun Asliye Ceza Mahkemesi’nde açılan ceza davası ve Karaburun Asliye Hukuk Mahkemesi’nde açılan tazminat davasının da halen devam ettiği bildirildi.
Açıklamada, Rüzgar (RES) veya Güneş Enerji Santrallarının (GES) karbon salımı yapmasa da devasa arazi kullanımına ihtiyaç duyduğu belirtilerek, özellikle Ege, Marmara ve İç Anadolu’da binlerce dönüm hazine arazisi, tarım, orman ve mera alanlarının, RES ve GES için şirketlere tahsis edildiği aktarıldı.
Yanı sıra “atıl arazi” veya “marjinal tarım toprağı” olarak kodlanan bu alanların, söz konusu davada olduğu gibi yerel halkın hayvancılık yaptığı, kıraç toprağı zeytinliğe dönüştürerek geçimini sağladığı kadim müşterekler olduğu vurgulandı.
Bu alanların şirketlere devrinin, yerel halkı geçimlik ekonomilerinden kopararak işçileşmeye veya göçe zorladığı vurgulanarak, şu ifadelere yer verildi: “Termik santrallara karşı direnen köylüler haklı olarak kamuoyunda sempati toplayabilirken; bir başka diyardaki köylüler bir sözde ‘temiz enerji’ projesine karşı kendi meralarını, ormanlarını ve tarım topraklarını savunmaya kalktığında, şirketler ve sivil toplum tarafından ‘iklim eylemini yavaşlatan, gerici ve kamu yararını anlamayan’ bir kitle olarak damgalanabilmektedir. Bu çifte standart, şirketlerin özel ticari kârlarını ‘gezegenin kurtuluşu’ gibi yüce bir kamu yararı zırhıyla donatarak, müştereklere el koymanın ve yeşil aklamanın eşsiz bir zeminini sunmaktadır.”
